Een warm huis

Je vindt ze nog in Doel, nette huizen met een verzorgd tuintje. Eentje staat vlakbij de Scheldedijk. Ben je de mooie notelaar aan ’t tekenen, vraagt Jerome, de bewoner. Ja, lieg ik. Hij geeft goeie noten, hier komt alles nog uit de tuin. Puur natuur. Tuinieren zonder gif, van Alwin Seifert. Ik ken het boek, ik las het ooit in Zuid Frankrijk bij vrienden uit de polder die sinds jaren gevlucht zijn voor de oprukkende haven. 

Kom maar binnen als je kou krijgt, dan maak ik de houtkachel aan, zegt Jerome. Ik hoop dat het je niet stoort, maar voor we eten bidden we hier nog het Onzevader. Ja we zijn nog van de oude stempel.

Binnen voor het raam , met ruimte voor mijn stiften, verf en penselen op de vensterbank, is het zoveel comfortabeler, zeker als Jeanne mij dan nog af en toe een caketje of koffie brengt. Kijk die vogeltjes, mussen, mezen, merels die van de vetbolletjes komen eten en plonsen in het badje. Een plezier om naar te kijken. Twee nestjes mezen hadden we hier dit jaar.

Terwijl ik vanmorgen met mijn rug naar dit landschap stond, werd de mais af gedaan. Nu ligt het daar allemaal open en bloot en terwijl de houtstoof knettert komt ook het late namiddagzonnetje uit de mist tevoorschijn.

Ik stond voor het keukenraam, zegt Marina ’s avonds als ik bij haar, in het huis aan de andere kant van het inmiddels geploegde veld, aanschuif voor de donderdagse frietjes. Waarom heb je mij niet getekend?

Advertenties