Deurganckdok 2

Ik schreef al eerder, dat ik er mij niet echt een welkome gast voel, in het Deurganckdok. Wanneer ik een plaatsje op de pendelbus reserveer bij de Maatschappij Linkerscheldeoever, op de enige regenloze dag van december, zo leert mij een voorafgaande grondige studie van de voorspellingen, reken ik er echt niet op dat mij in de warme kantoren van PSA een lekkere koffie en wat croissants zullen wachten.

38psa138psa238psa3

Ik ben allang blij dat er niet teveel mist is, en een thermosje koffie en een stapel boterhammen heb ik om vier uur ’s ochtends thuis gesmeerd. Het komt van pas, want het is koud, en het busje naar huis komt pas om 14u.15.     

Maar mij wegsturen van het Deurganckdok, zoals tot enkele maanden geleden steevast het geval was, dat kunnen ze alvast niet vandaag. Immers, er zijn grote werken aan de gang, waardoor het verkeer omgeleid wordt tot aan de rand van het dok. Nu kan je gewoon ongestraft van dichtbij aanschouwen hoe kalm het er is.

38deurganckDOK

Een van de redenen dat ik hier zo graag wil zijn, is dat ik met eigen ogen en bij klaarlichte dag de put wil aanschouwen, van wat de diepste sluis ter wereld zal worden. Het is een zandbak, het is duur speelgoed, maar het is indrukwekkend.

38deurgancksluisPANORAMA

 38deurgancksluisWERKEN

Zou havenbaas Fernand Huts dan toch gelijk hebben, met de advertentie die hij deze week paginagroot liet opnemen in alle Vlaamse kranten? In elk geval, op een punt ben ik het al volmondig eens. Terwijl ik hier op de Sint-Antoniusweg sta te tekenen, en zie hoe met aarde uit de ene put een andere put gevuld wordt, denk ik aan de schrijnende verhalen van hen die hier vroeger woonden. Ik heb hen niet gekend, maar boeken zijn daarover geschreven. En boeken zullen ook geschreven worden over hen die in andere bedreigde polders en dorpen leven.

hutsdetailhuts

Advertenties