Hoop doet leven

huisSJARELstraatkleur2

Het huis stond er gisteren nog intact bij, op enkele graffiti na. “Hoop doet leven”, dat is het nieuwste pronkstuk. ik had het goed gezien, want ik had het twee keer getekend. Tot zes uur was ik ermee bezig geweest, en ook de bovenste graffiti op het rolluik was leesbaar. De onderste regels van het gedicht achter het raam net niet.
Toen ik er om een uur ’s middags aankwam stond Rudi op ’t punt te vertrekken. De vuilniszak was buitengezet, nu viel hij bijna om van de honger (Rudy, niet de vuilniszak). Wil je een wafel Rudy? Nee, ECHT honger, HONGERhonger. Maar de katjes zijn gevoederd, die kunnen er weer tegen voor een dag of twee

huisSJARELinbraakkleur

Vandaag, vrijdagmorgen was het rolluik wat meer open, ik had het direct gezien. Ja, als ik het al niet gezien had, wie dan wel? Wie anders staat er een hele donderdagmiddag naar een oude voordeur te kijken?
Ik zag het aan de graffiti die nu een stukje verder omhooggerold was. Want ook zonder menselijke tussenkomst, rollen rolluiken weleens een stukje omlaag, maar nooit rollen ze vanzelf omhoog, dat is algemeen geweten.
huisSJARELvuilzakslotje

O, en bij nader inzien bleek ook het slotje kapot, geforceerd zo te zien, er zijn mensen binnen geweest (niet Rudi, dat wist ik wel zeker). Guido verwittigd, Marina gebeld. De politie van Beveren erbij geroepen.

huisSJARELinbraakslotjepoes

Maar na een uur, nog geen politie te zien.
“Hallo, politie?”
“Wat? Moesten wij komen kijken? O, wij hadden dat zo niet begrepen, wij willen de verantwoordelijke van het huis zien, dat bent u toch niet? Kunt u hem verwittigen?”
“De verantwoordelijke, die kan ik niet bereiken, hij werkt in de beenhouwerij -ergens ik weet niet waar- tot vanavond laat.”
“Goed, er zal straks iemand komen”.

Nog een uur gaat voorbij. Tijd zat om al die tekeningen hier te maken. Als ik mijn schetsboek mee heb duurt wachten nooit lang. Drie treinen naar huis heb ik alvast gemist, in het verre Beveren, meer dan een uur fietsen hiervandaan, tegenwind. Maar als de politie komt zal ik een lift vragen, dat heb ik wel verdiend, zoals ik mij hier belangeloos inzet voor mijn gedupeerde medeburger.

De agente: Een lift kunnen we u helaas niet geven, mijnheer, wij zijn niet verzekerd voor passagiers, tenzij ze van hun vrijheid beroofd zijn. Maar anders? Stel je eens voor dat we in een ongeval betrokken raken met lichamelijk letsel tot gevolg …

De twee agentes zien er leuke en vriendelijke dames uit, dus waarom mij dan niet voor een kwartier of twintig minuten van mijn vrijheid laten beroven, juist genoeg om mij met mijn fiets aan ’t station van Beveren af te laten zetten?

“Kunt u mij dan niet gewoon even arresteren?”
De agente: “Nee, helaas, ik vrees dat daar geen aanleiding voor is, ge ziet er mij niet te zat, en ook niet te zot uit.”

huisSJARELpoortje

Advertenties