Nood zoekt troost

Op weg naar Kallo.

kallo010413

Ik fiets een kasseiweg in, omzoomd door rijen prachtige populieren. Die loopt dood. Surrealistisch. Een autosnelweg zonder auto’s, silo’s en kranen in de verte. Een hoge berg waar allemaal plastic buisjes uitkomen, vermoedelijk moeten dat boompjes worden maar helemaal zeker ben ik daar niet van. Het lijkt bijna alsof ik op een andere planeet ben. Maar uit de boeken van Chris De Stoop en Mon Reyn wet ik welke boererijen hier vroeger stonden, in welke kreken de dorpsjeugd zwom en welke boeren op een dag een touw aan de hoogste balken van de inmiddels onder baggerzand bedolven schuur vastgeknoopt hebben.

kallokiekjes (8)kallokiekjes (5)kallokiekjes (1)kallokiekjes (9)

Maar ik maak weer omwegen. Rechtdoor, dat lukt me niet meer met de fiets, er is zoveel te zien, links en rechts. Ik was eigenlijk op weg naar Mon Reyn, in Kallo. Hij stelt er zijn nieuw boek voor. “Rijk polderland vernederd tot moerassenland”.
Haal dat boek vandaag nog in huis!!!
Moet je dat nu echt allemaal lezen lezen? Zo’n dikke pil, boordevol informatie: geen paragraafje in een wetsartikel dat werd gemanipuleerd ten voordele van de havenuitbreidingsplannen in de loop van de laatste 50 jaar, of het wordt vermeld. Geen regeltje in de regio-editie van Gazet van Antwerpen, over een doodgereden hond in Doel of overstroomd erf in Kallo, geen krabbeltje op een middeleeuwse landkaart dat misschien een kreekje of een dijk suggereert, of het wordt geciteerd. Tussendoor leer je hoe rubber behandeld wordt om er autobanden van te kunnen maken, een proces waarmee de auteur de eerste chemiebedrijf op linkeroever oprichtte. En in een adem, hoe de bevolking van de polders strijdt voor hun recht op wonen, en tegen de oprukkende haven. En de dure eden die politici zweerden: “Doel blijft bestaan!”
Tussen die stroom aan informatie, waar geen Wikipedia tegenop kan, vind je pareltjes. Hoe de bouwers van de kerncentrale de bevolking van Doel destijds overtuigden hoe veilig het allemaal wel is, en het kernafval: maak je geen zorgen, we gieten dat in beton en storten het in de diepste kloof van de Atlantische oceaan. Dat is nog maar het begin, straks lees ik weer verder. En ik ga snel weer eens naar Doel of Kallo, voor de laatste restjes verdwijnen in het moeras.

rijkpolderland

Meer info over het boek van mon Reyn: http://www.rijkpolderland.be

expokallo (1)expokallo

Enkele beelden van de tentoonstelling bij de boekvoorstelling.

Advertenties