Rechteroever

Nu de linkerscheldeoever eens te meer geplaagd wordt door de uitbreidingsplannen van de haven, wordt er over de rechteroever minder geschreven. Nu de veerboot nog niet vaart (of rijdt?), kom ik er zelf ook minder. Tijd om een stukje uit het stof te halen dat ik schreef op een koude lentedag, toen de veerboot zijn eerste ritten maakte van het vorige jaar. Uiteindelijk besliste ik om het niet in het boek op te nemen, teveel blablabla en zo, weinig terzake, maar de tekeningen die ik bibberend van de kou maakte mogen er wel zijn. 

1

Afbeelding

Dit is een bedrijf, genaamd Total. Kort en krachtig, over die naam is vast goed nagedacht. Wellicht fabriceren ze er op grote schaal vloeibare of gasvormige producten, af te leiden aan de grote wirwar van buizen en pijpen waaruit de vele onderling verbonden torens geconstrueerd zijn, en de grote mastodonttanks rondom. Wellicht werkt er ook een zorgzame bediende die de plantjes aan alle ramen van het kantoorgebouw gewetensvol soigneert. Misschien zelfs, neemt ze af en toe haar collega’s kwalijk dat deze bij haar afwezigheid wegens ziekte of verlof, niet dezelfde ijver aan de dag leggen bij het verzorgen van haar troetelkinderen. Zodat er bij haar terugkeer steevast enkele bruine bladeren of weke stengels te betreuren vallen.

De dijk vanwaar ik dit teken, is heel geschikt voor het uitlaten van honden en joggen. Maar bij de koude noordenwind die er vandaag staat kun je maar beter niet tekenen vanop je fiets met je stuur als tekentafel. Had iemand mij gefilmd in mijn gevecht met de elementen, Laurel en Hardy zouden erbij verbleken.

 2

Afbeelding

Dit is een ander bedrijf. Ik koos het toevallig omdat het grote bushok aan de overkant de enige beschutte plek in de wijde winderige omtrek was waar ik kon tekenen zonder dat mijn vingers en oren bevroren.

Helaas, mijn balpennen laten zich niet om de tuin leiden want de ene na de andere bevriest, zelfs de rode en blauwe moet ik inschakelen terwijl de twee zwarte in mijn mond weer wat opwarming zoeken.

Een bediende met groene vingers loopt er zo te zien niet rond, de kantoorramen ogen saai en leeg. Maar ooit is er wel een tuinarchitect onder de arm genomen, die beslist heeft om hier een sierheester te plaatsen, en daar acht zwarte dennen, wellicht om een herinnering op te roepen aan de natuur die hier in vroegere jaren alles overheerste.

Of de aandeelhouders van deze zotte kosten op de hoogte zijn kan ik niet achterhalen, het is zondag en wellicht zijn de bureaus verlaten.

Aan de logo’s op de vlaggen zie ik dat het bedrijf gespecialiseerd is in het vervaardigen van fijne oliën. Ook de vele buizen, schoorstenen en torens waar hier en daar grote wolken stoom, rook of vuur uitkomt wijzen in die richting. Eigenlijk is het wel een groot bedrijf, ik vermoed dat een fiets of zelfs een auto geen overbodige luxe zijn voor de werknemers die zich van de ene uithoek naar de andere moeten verplaatsen.

Afbeelding

Advertenties